Our Heavenly Silent friend…

Θυμάμαι την ακριβή στιγμή που γεννήθηκε η κυρία Α. (ο κύριος χαρακτήρας του βιβλίου μου), ήταν μια πολύ ήσυχη στιγμή. Ήμουν μόνη στο σπίτι για πρώτη φορά μετά τη μάχη με τον καρκίνο και ήμουν τόσο συνηθισμένη να μένω στο νοσοκομείο, που έπρεπε να έχω μια περίοδο προσαρμογής από τότε που επέστρεψα στο σπίτι. Μπορώ να αναβιώσω τους ακριβείς ήχους, ένα μείγμα σταθερής ακινησίας και πουλιών που κελαηδούν σε μια παιδική χαρά κοντά στο σπίτι μου. Ήταν ένα γλυκόπικρο μείγμα ευτυχίας για κάποιον που μόλις είχε επιστρέψει στη ζωή, μετά από 9 ώρες χειρουργικής επέμβασης και πολλούς μήνες χημειοθεραπείας. Μπορώ επίσης να θυμηθώ τα συναισθήματά μου, σκέφτομαι, πού πηγαίνουν όλοι μετά την επέμβαση; Θα πάνε σπίτι τους και θα συνεχίσουν τη ζωή τους σαν να μην είχε συμβεί τίποτα; Έπρεπε να σταματήσω να κάνω ερωτήσεις κι εγώ; Υποθέτω ότι δεν μπορείς να εξηγήσεις ένα θαύμα, ζεις και κουβαλάς μέσα σου ένα θαύμα. Πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να αιτιολογήσει ότι επέμενα να κάνω περισσότερες εξετάσεις που οδηγούν στην ανίχνευση ενός πολύ σιωπηλού καρκίνου που είχε ήδη προχωρήσει; Όλοι μου έλεγαν ότι αντιδρούσα υπερβολικά και στα 23 μου ήμουν κάτι παραπάνω από υγιής. Παρά τις εκφρασμένες ανησυχίες μου και τον αυξημένο πόνο μου στο κάτω σημείο της πλάτης μου που αντανακλούσε τον καρκίνο μου, κανείς δεν με άκουγε. Ευτυχώς, όλοι έχουμε και έναν σιωπηλό φίλο στο πλευρό μας, που ονομάζεται Ιησούς Χριστός. Κράτησα δύο μικρές ορθόδοξες εικόνες του Ιησού και της Υπεραγίας Θεοτόκου καθώς έμπαινα στο χειρουργείο, και παρόλο που οι γιατροί ήταν πολύ δύσπιστοι για την κατάστασή μου, τα κατάφερα και βγήκα με επιτυχία από το χειρουργείο. Όταν υπάρχει σιωπηλός καρκίνος (χωρίς κανένα σύμπτωμα), υπάρχει και ένας σιωπηλός φίλος, ο Ουράνιος καλύτερος φίλος μας, ο Ιησούς Χριστός! Κύριε ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ Σε μεγαλυνουμε!

Ευχαριστώ, Ουράνιε Φίλε μου!

I remember the exact time Mrs. A. (my book’s main character) was born, it was a very still and quiet moment. I was home alone for the first time after battling cancer and I was so used to staying in the hospital, that I had to have an adjustment period since I headed back home. I can revive the exact sounds, a mixture of solid stillness and birds chirping at a playground near my home. It was a bittersweet mix of happiness for someone that had just come back to life, after 9 hours of surgery and many months of chemotherapy. I can also recall my feelings, thinking, where is everyone going after their surgery? are they just gonna go home and go on with their lives as if nothing had happened? Was I supposed to stop asking questions too? I guess you can’t explain a miracle, you live and carry within you a miracle. How else could anyone reason that I was insisting on doing more tests that lead to detecting a very silent cancer that had already progressed? Everyone was telling me I was overreacting, and at 23 years old, I was more than healthy. In spite of my expressed worries and my increased pain in the lower point of my back that was reflecting my cancer, no one was listening. Fortunately, we all also have a silent friend on our side, called Jesus Christ. I held on to two little orthodox icons of Jesus and The Most Holy Theotokos as I was entering the surgery room, and although the doctors were very skeptical about my situation, I made it through and exited the operating room successfully. When there is silent cancer (without any symptoms), there is also a silent friend, our Heavenly Best Friend, Jesus Christ! JESUS CHRIST we magnify Thee!

Thank you, my Heavenly Friend!

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.