Castello Di Duino Poesia finals

Άφηνε πίσω της το μέρος με τα ψηλά τείχη
 και τα σκοτεινά παράθυρα .
Το φως που έλειπε, το σκοτάδι που περίσσευε
 – έγραφε στα μάτια της .
Κάθε εμπόδιο στο ύψος μιας αμαρτίας
να θυμίζει την τροχιά της ένοχης.
Βγήκε από το στενό δρόμο και ξεκίνησε να περπατάει
… ζητώντας Άφεση .
Ότι είναι πίσω από εμάς μένει πίσω
 – αλλιώς παραμορφώνει την όραση , τη ματιά .

Πάντα φοβόταν τις γέφυρες , τα σώματά τους .
Εκεί που έσμιγε το πριν με το μετά υπήρχε δέος .
Όμοιο με τον θαυμασμό της γέννας ,
 όμοιο με την κομμένη κλωστή της φρέσκιας αρχής …

Ζήτησε από τα νερά των βυθών να Ξαναγίνει
κι εκείνα εύχονταν πιασμένα σε έναν κύκλο

«Ανέτειλε, πάντα να ανατέλλεις »

Leaving behind the place with the high walls and the bright less windows , she was …

The light that was absent, the darkness discarded – was giving away in her eyes.

Each obstacle was the figure of a sin, marking the track of the guilty.

She emerged from the narrow street and started walking … seeking an Absolution.

What is left behind dwells in the past – otherwise distorts vision , the sight.

Always she was afraid of the bridges , their bodies.

Where fresh joined post there was awe.

Similar to the admiration of birth, like a string of fresh-cut top …

Asking the Waters of the deepest oceans

She claimed to be Born again and they wished to her, while caught in a circle:

” Rose, always rising …”

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.